gidilmemiş yol / The Road Not Taken - Robert Frost - mountain interval

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Robert Frost
mountain interval, 1916




yol ikiye ayrıldı sararmış bir ormanda
ne yazık seçmeliydim ikisinden birini
sessizce baktım yılan gibi kıvrılan yola
yalnızdım, inceledim, ağaçların altında
uzaklara kıvrılıp yitip gittiği yeri

sonra öteki yola saptım hiç düşünmeden
belki böylesi daha iyiydi bilmiyorum
farklı değildi izler diğer yoldakilerden
belki de çimenlerin güzelliği yüzünden
önceden geçenlerin peşinden gidiyordum

ve sabah tazeliği, yatıyordu sessizce
çiğnenip ezilmemiş yapraklar arasında
belki de dönmeliydim, diğerine bitince
seçilen yol dallanır bilirim gidildikçe
ben de mimledim öbür yolu başka zamana

ağaçların altında ayrılan döne döne
yıllar yılı, feryatla anlatacağım bir bir
ormanda gördüğüm o yol ayrımını size
belki de odur sebep başıma gelenlere
belki de az gidilen yolu seçtiğimdendir

Robert Frost
çeviren: Ali Rıza Arslan

kamp ateşi

gece kurulmuş yanıma

kamp ateşi, yıldızlar

yıldızlar düğüm düğüm

oturup dinlenmek

şimdi uzak bir köyde

söylenen türküler

alev alev bir ruh

dilime kıvrılan

sırtımda ağrıları

eski zamanların

elimde bıçağımla yonttuğum

büyülü bir anı

uyusam...

dinlen diyor deniz

mavim yarın da mavi

yosunum yine yosun

oysa ben şimdiden

kirpiklerime kıvrılan

dalgasını özledim

çocukluğum

yosun tutan duvar, çocukluğum

bir köşe başını dönünce ağaçlar

karşı evlerin sesleri

kışın buz tutar

hafif yokuştur,  sanırsın

her yeri kayar caddelerin

çocukluğun düşmediği yere

yazın düşer gölgelerin

soğuk bir su: sıcak günlerin

hararetini alan ay ışığı

geceleyin delen karanlığı

bir kralın tacında yıldızlar

semboller uçuşur, arabalar

park eder boş arsalara

park eder kiremit taşla

duvarlara çöp adamlar

dokunmak her şeydir, dokunmak:

terli günün ilk gülü

gıcırtıyla açılır bahçe kapısı

sesi tenime sürgülü

yağmur, yine o bilindik kokular

papatya ve kır oyunları ve yağmur

buğusu camlarda durur

beş parmaklı çocukluğun

günler sayısız, uç uca

doyumsuz günler ardı sıra

kahkaha deresi çağıldar

bu küçük ülke atlasında  

gittiğim yollar

gittiğim yollar biraz buruktur

otlar var, kurumuş, ölü otlardan

orada bir nehre özenir durur

sonsuzluk, uykulu duruluklardan

gittiğim yollar, biraz buruktur

gittiğim yollar biraz reyhanlı

biraz ısırgan durur, biraz sokulgan

bir yanı kurumuş, bir yanı duman

taş kesmiş çocuklar durur bir yanı

gittiğim yollar biraz reyhanlı

gittiğim yollar biraz da kayın

karlar yükselir, atlılar geçer

kıvrılır kalbine bu diyarların

adım adım yürüyen belirsiz hançer

gittiğim yollar, biraz da kayın...

gittiğim yollar... biraz madımak

yanmış. güneşli tepelerinde

kekik yolar kadınlar saçından ak ak

sürekli bir gözyaşı eşliğinde

gittiğim yollar biraz madımak

gittiğim yollar biraz da aymaz

akşamın ufkunda sallanan bayrak

kararmış yüzünde yıldızı durmaz

çocuklar büyüyor ağlayarak

çocuklar büyüyor ağlayarak

gittiğim yollar biraz buruktur

kıyısında kurumuş, ölü otlardan

orada bir nehir uzanır durur

sonsuza, uykulu duruluklardan

gittiğim yollar biraz buruktur

boyalı kuşlar

dağlar ki bir yalnızlık, içimde bölündüğüm…

yaza yaza doyamaz yazanlar yazısına

mavi, sisli yolculuk, henüz geri dönen yok.

kâğıdın beyazından geçen ince patika

ve mâziden yükselen ulaşılmaz bir doruk...

hepsi, hepsi içimde duran ormana kaçtı

harflerde hecelerin ağacını bulmaya

her biri kanat çırpar şimdi her biri ayrı

uzakta kuşlar gibi, kuşlardan da uzağa

sahi içimde bir de boyalı kuşlar vardı

beyaz boyalı kuşlar dağlara götürdüğüm

kanatları sebepsiz hüzünlerle sarardı

kanatları dağlara dolanıp düğüm düğüm

dumansız kuşlar

biz istemesek de görünür her yeri

gölgesi balkonlu evlerin bir yerinden

ağaçta sürgün eden gelecek hayalleri

orda büyür bütün sevilmiş kentlerden

orda durur kapının kenarında gitmeleri

gözümüzde dolanır sokakta yürümeler

şu duvar, şu masa, şurda birkaç kitap gibi

şurda birkaç insan bakar eskimiş çerçeveler

gün gün görünür bulutlar istemeden

bulutlar belki yağmurun bekçileri

siyaha çalınmış yüzlerden mi beliren

sanki içimizden birinin gittiği

tek katlı evlerden bahçeler görünmeli

avlular yarınlar üretmeli yüzyıllardan

belki bu yıl kuşların bizi seçeceği

kolumuzu uzatsak upuzun ağaçlardan

merdivenler sarı mı siyah mı şimdi

birlikte çıktığımız yokuşlardan

çırpınan kanatsız sevdalar mı getirdi

dumanlar yükselen dumansız kuşlardan

bir gün elbet

bir gün elbet geleceksin, ben yine bekliyorken taraçada seni

belki de başka bir sen gelecek bana, hiç beklemediğim biri gibi

bir gün elbet geleceksin, sonbaharda, nisanda ya da ocak...

bir bekleyişi bitirerek tam da, bir rüyayı gerçekler gibi bakarak