tencre kapak

üfle! öldük! küfle
kaplı kaplardık, kapalı
unuttuk moru alı
yıllardır, of'la üf'le


nefes gerek erek
dolmuş tasa. Yasa
boğulmuş adet, yasa
içinde ödük diyerek


yuvarlanır da arlanır
deme, gök tencere mi ulan âli
sen, gitsem n'olurdu hali
diye dur, otur, anır!

rûzigâr

kalbimde erişilmez uzaklar
dalında bir yaprağım
kudurmuş bir ağacın
bak bakalım ne söylüyor rûzigâr


anladım, uzağın da uzak olmak için
hayli nedeni var

düşler geceyle sarmaş dolaş
bin kızın üpüşünden türüyor bahar


içimde vazgeçilmez bir kuşun
fecri örten kanatları
bilmeden fersahlarca koşmuşum
kızıl bir mahşere atları

anladım, uzağın uzağında olmak için
hayli neden var

aşklar kederlere yoldaş
acıyla yükseliyor dağlar

düşler

öğle sonrası düşleri
yayılmış düşler, tel tel
gün ışığı, pencere aralığı
üç beş çocuk, sokak, top


ikindi düşleri, hapşırık
tabak sesleri, mutfak, yalnızlık
bir takım insanlar
küçük bir tablo duvarda


akşam düşleri, sivrisinekler
yemek kokusu, banyo
kırık bir kalp masa örtüsü
üstünde duran çatal ve bıçak


gece düşleri ve yalnızlık
şiltenin üstünde yastık
çarşaf, keten, bir bardak su
ve bir takım insanlar

Annabel Lee

ağzında gümüş kaşıkla doğmadı annabel lee

bıraksalardı, gökyüzünden koparıp güneşi

saçına takardı altın bir gürz gibi

annabel lee saçları altın gözleri mavi

güzelliği kuşlarla konuşmasından belli...

derken bir gün, bir öğlesonrası

ormanda camdan tabutunda düşe dalması

ve düşünde kendini besbelli

bir cüce sanması

çaresizliğini mi gösteriyor ki

güzelim annabel lee

gülüşü gülden gözleri nemli

vaktini doldurmuş bir deli

diye kendini

öteleyerek yol açıyorsa

taflanların arasında

üstelik bir elinde ayna bir elinde elma

her gece kendi kapısını çalıyorsa?

baktım baktım baktım

geldiğin zaman, koridorlarda ilerlerken gördüğüm öteki yüzüm tanıdık gelmiyordu. ürkek ve solgun bakışlarını neyle onarsam bilemiyordum. sonra hiç bir zaman burda olmadığım geldi aklıma. şaşırmadım, anladım ki yokum...

gelmemiş bir zamanın içine mi düştüm? nasıldı? ben yalnız mı kaldımdı? geçiyordum, geldiğinde öteki çokluklarla meşguldüm ya da pencerelerden baktım uzun uzun, göremedim. değişmem mi gerek, neye yarar aranan bulunduğunu anlayınca?


sonra, baktım baktım baktım
kendimle konuşuyordum.

konuşmak beyaza boyamaktı
susmak alabildiğine mavi
sözler bozulur
sesler uçardı

ben de baktım baktım baktım
arkandan gidişine.

aynalar

senle ben bir suçu
üstlenmiş sorgucu
bakışlar gezdirdik aynalarda
ve aynalarda, körelmiş bir ucu
kalbime saplayan
anılardı

mektup

derken,
yazdan kalan düşler kurduk
kış sonralarına

sonra bir yaz, metruk ve soluk...
(yani kimsesiz bir yaz)
ölü
ve donuk

eğilip usulca
kalbine dokunduk

ve orda o yazdan
aşkları mektup
diye aldık,
akşamları bir zarf
ve kendimizi pul
_____________gibi bulup
kış sonlarına damgalandık

yanmak için vardık!

lâkin hep bir müsvedde
gibi yandık