zaman geçirmeden

zaman geçirmeden çıkayım artık

beklenen o yolculuğa

patikasında yürüyüp

kendimde bir uğrağa

gölgem ardıç gölgesi

eğrelti adımlarım

güneş ufka düşerken

karışsın saçlarıma

kuşlar ağaçları yaklaştırır

kararmış uzak seslerden

artık çıkayım aydınlığına

parça parça şehirlerden

zaman geçirmeden artık

üzerinden zamanın

örülmüş anılardan

filizlenen bir ânın

gideyim geçerek kendimden

kervan kervan sürgününe

yolu içimde büyüyen

ışıklı sarmaşığın

birileri

birisinin gözleri yeşil yeşil

nasıl parlıyor ışıl ışıl

döner durur olgunlaşır

aklı seni beni aşar

birisinin boynunda inci inci

parlıyor kolyesi cici cici

anlamaz ki hali nice

yalnızlıkta hep birinci

birisinin yüzüne beyaz beyaz

sanki erken vurmuş ayaz

hatırında ince bir kız

yanakları yıldız yıldız

birisini için için

kemiriyor derdi hiç’in

belki de en büyük suçun

hesabında dördün üçün

birisinin yüzü yara

bakışları gözü kara

kalbinde bir eski yâre

ilerliyor yara yara

biri gider yale yale

kendini verip yele

tepesinde bir de hâle

koynunda durur mu lâle?

birisinin gürül gürül

bahçesinde harıl harıl

sessizliği sanki bir gül

gibi büyütüyor bülbül

incir ağacı

bir incir ağacıdır iner çocukluğunca
yaprakları kiremit solmuş çatılarından
güneşli öğlenlerin türküsü mırıldanan
gövdesinde çatlaklar açar boylu boyunca

bir incir ağacıdır, süt sızar budakları
bir zaman karardı mı bir çocuk gölgesinde
masalımsı ırkların iniltili sesinde
damar damar yollara bükülür dudakları

kökleri kavuşuyor inerken sonsuzuna
tenhasında gizlenmiş gölge oyunlarının
büyünün ötesinde sözcüklerden yapılı

tatlılığı her dilde meyvelerine vuran
bir incir ağacıdır, sessiz, yalın, çağıldar
güneşin pençesinde kıvranan çatılardan

Dere

neşesiyle salınır

köpükleri derenin

kıyısına serenin

kaygıları alınır

sesi ince incedir

sazların arasında

gecenin karasında

uğraşı kendincedir

insan hemen kurtulur

karanlıklar ininden

keder, öfke, kininden

sevdasına tutunur

çağıl çağıl bir sudur

zaman da sonsuz, akan...

ama insanı yakan

gelecek korkusudur

Yürüyüş

ıssız patikasında yürüdüm bu hayatın
ağzımın kenarında saman çöpü türküler
dağlarla ovaları kaldırıp birer birer
terkisine oturttum arkamdan gelen atın

yürüdüm güneşli bir ikindi avlusuna
zamanın unutulmuş toprakları üstünde
geceleri ne keder, ne mutsuz bir düşünce
girebildi ruhumun büyülü uykusuna

yürüdüm adım adım, yollarda fısıldadım
kurak tarlalarında çatlakların içine
tohumlu duasını yağmur tanrılarının

ne zaman kapadıysam gözlerimi kuşlardan
kanatlar düşüyordu karanlık tepelere
yürüdüm ışıl ışıl, yürüdüm yokuşlardan

elde ne varsa

şimdiye dair elde ne varsa

zamanın sürgününde uyanan

çocukluktaki o boş arsa

sokaklar, lâmbaları yanan

ne varsa toplayıp getir

ne kaldıysa geçmişinden

ağlamalar, gülmeler, kibir

hatırında uykulu bir öğlen...

yaz kırgınlığına bozgun günlerin

unutmadan üzerlerine bir bir

yitik evlerine gölgeliklerin

getir! dök! elde ne varsa

ör şiirini, sevda boş arsa

zaman sonsuz bir duvarsa

Bilmem

ben de sevdim bakıra çalarken

akşamın şarkısı ağaç tepelerinden

yürüdüğünde mavi göğüne

çocukluk hayallerimin

öyleydi evet, otların yeşilinde

sırtımdaki serinlik kesinlikle

yıldızların güzelliği

sevmişimdir elbet, suda taş sekerken

martı sıcaklığı mıdır bilmem

kalbimdeki çarpıntısı güneşin

yoksa sarı bir çığlık mıdır, sap sarı

yazın ortasına düşen?

anlamam bu işlerden.

aklım karışır yağmur

toprağa değdiğinde.

bilmem sonra rüzgârın

yaprakla derdi ne

mevsimler nerden gelir

nereye gider kuşlar

hele şu insanlardaki

insanlardaki bakışlar...