kerpenkele

Kış Günü

2011-12-11T18:33:00.001+02:00

beyazında dinlendim

soğuk çeşmeden içtim

tepedeki ağacın

gövdesine yaslandım

kısa vakitte

uzun uyudum

...

dönerken

ağır yürüdüm

şimdi geldim

Şuurun doğrudan doğruya verileri - Önsöz (H.Bergson)

2010-12-24T13:12:00.003+02:00

Meramımızı kelimelerle anlatmak zorunda bulunuyoruz; ekseri- ya da mekân içinde düşünüyoruz. Başka türlü söyleyelim; dil icabettiriyor ki maddi şeyler arasında bulunan ayrılıkları fikirlerimiz arasında da açıkça yapalım, bunu yapmak pratik hayatta faydalı, ilimlerin çoğunda zaruri oluyor. Yalnız bazı felsefi meselelerin meydana çıkardığı aşılmaz güçlüklerin hiç de mekânla ilgisi olmayan olayları mekânda sıralamakta ısrar etmekten ileri gelip gelmedikleri ve kavganın erafında döndüğü kaba hayallerin bir tarafa bırakılarak bazan bu güçlüklere bir son verilip verilemeyeceği suali hatıra gelebilir. Yer kaplamayan olayları yer kaplayan olaylara, keyfiyeti kemiyete çevirerek akla aykırı bir yorumla ortaya konmuş olan bir meselenin içine bu suretle evvela bir tenâkuz sokuluyor, sonra da meselenin çözülmesinde tabiatiyle tenakuzlar oluyorsa bunda artık şaşılacak ne olabilir?

Burada seçilen mesele metafizik ve psikolojide müşterek olan hürriyet meselesidir. Maksadımız deterministlere hasımları arasında yapılan bütün araştırmaların süre ile zamandaşlığı, keyfiyet ile kemiyeti birbirine önceden karıştırmaktan ileri geldiğini göstermeye çalışmaktır; bu iki şeyin birbirine karıştırılması bir kere ortadan kaldırılırsa, hürriyetin tarifleriyle aleyhindeki itirazların, bir mânada bizzat hürriyet meselesinin ortadan kalktığını görmek ihtimali vardır. Eserin son üçüncü bölümünde bu noktanın ispatına çalışılacak, bu son bölüme giriş mahiyetinde olan diğer iki bölümde şiddet ve süre (Durée) kavramlari incelenektir.

Henri Bergson - Şuurun doğrudan doğruya verileri
(Essai sur les données immédiates de la conscience) 

M.E.B yayınları

tencre kapak

2010-10-21T21:45:00.008+03:00

üfle! öldük! küfle
kaplı kaplardık, kapalı
unuttuk moru alı
yıllardır, of'la üf'le

nefes gerek erek
dolmuş tasa. Yasa
boğulmuş adet, yasa
içinde ödük diyerek

yuvarlanır da arlanır
deme, gök tencere mi ulan âli
sen, gitsem n'olurdu hali
diye dur, otur, anır!

rûzigâr

2010-09-28T00:04:00.002+03:00

kalbimde erişilmez uzaklar
dalında bir yaprağım
kudurmuş bir ağacın
bak bakalım ne söylüyor rûzigâr

anladım, uzağın da uzak olmak için
hayli nedeni var

düşler geceyle sarmaş dolaş
bin kızın üpüşünden türüyor bahar

içimde vazgeçilmez bir kuşun
fecri örten kanatları
bilmeden fersahlarca koşmuşum
kızıl bir mahşere atları

anladım, uzağın uzağında olmak için
hayli neden var

aşklar kederlere yoldaş
acıyla yükseliyor dağlar

düşler

2010-08-03T00:14:00.008+03:00

öğle sonrası düşleri
yayılmış düşler, tel tel
gün ışığı, pencere aralığı
üç beş çocuk, sokak, top

ikindi düşleri, hapşırık
tabak sesleri, mutfak, yalnızlık
bir takım insanlar
küçük bir tablo duvarda

akşam düşleri, sivrisinekler
yemek kokusu, banyo
kırık bir kalp masa örtüsü
üstünde duran çatal ve bıçak

gece düşleri ve yalnızlık
şiltenin üstünde yastık
çarşaf, keten, bir bardak su
ve bir takım insanlar

Annabel Lee

2009-11-29T15:29:00.002+02:00

ağzında gümüş kaşıkla doğmadı annabel lee

bıraksalardı, gökyüzünden koparıp güneşi

saçına takardı altın bir gürz gibi

annabel lee saçları altın gözleri mavi

güzelliği kuşlarla konuşmasından belli...

derken bir gün, bir öğlesonrası

ormanda camdan tabutunda düşe dalması

ve düşünde kendini besbelli

bir cüce sanması

çaresizliğini mi gösteriyor ki

güzelim annabel lee

gülüşü gülden gözleri nemli

vaktini doldurmuş bir deli

diye kendini

öteleyerek yol açıyorsa

taflanların arasında

üstelik bir elinde ayna bir elinde elma

her gece kendi kapısını çalıyorsa?

bir gün gelecek

2009-09-22T21:34:00.005+03:00

kış olacak
günler geçecek yine peş peşe
sonra yaz olacak
ben yine burda olacağım, sen kim bilir nerelerde kimlerle... bir kibrit çöpü düşecek yere.

bir sigara yanacak. dudaklar olacak bir nefes çekmek için. eller olacak sigarayı tutan, ellerini tutamayan.

dönme dolaplar olacak, hafızamdan fırlayap rengârenk sokaklara dönüşecekler, up uzun çocuk gülümsemelerine dönüşecekler, küçük kıpırtılar olacak belki dudaklarda, dudaklarımda bir şarkı seni arayacak sokaklarda.

sonra sonbahar gelecek, küçük, sarı bir yaprak olarak, kaybettiğimi sandığım şeylere dönüşerek. bulut bekçisi geri gelecek, eski sinemadaki yer gösterici, arnavut kaldırımından sökülen taşlar... kalbimdeki söküğü dikecek iğne olacak. düşler koptuğu yerden devam edecek, 50mm ve saphiya... sahi düşler, onlar da geri gelecek bir yaprağın ucunda. sadece küçük, yapayalnız sarı bir yapragın düşmesiyle kaldırıma...

bir gün elbet geleceksin, sonbaharda, nisanda ya da ocak
bir bekleyişi bitirerek tam da, bir rüyayı gerçekler gibi bakarak

baktım baktım baktım

2009-09-08T22:28:00.001+03:00

geldiğin zaman, koridorlarda ilerlerken gördüğüm öteki yüzüm tanıdık gelmiyordu. ürkek ve solgun bakışlarını neyle onarsam bilemiyordum. sonra hiç bir zaman burda olmadığım geldi aklıma. şaşırmadım, anladım ki yokum...

gelmemiş bir zamanın içine mi düştüm? nasıldı? ben yalnız mı kaldımdı? geçiyordum, geldiğinde öteki çokluklarla meşguldüm ya da pencerelerden baktım uzun uzun, göremedim. değişmem mi gerek, neye yarar aranan bulunduğunu anlayınca?

sonra, baktım baktım baktım
kendimle konuşuyordum.

konuşmak beyaza boyamaktı
susmak alabildiğine mavi
sözler bozulur
sesler uçardı

ben de baktım baktım baktım
arkandan gidişine.

aynalar

2009-09-06T18:12:00.002+03:00

senle ben bir suçu
üstlenmiş sorgucu
bakışlar gezdirdik aynalarda
ve aynalarda, körelmiş bir ucu
kalbime saplayan
anılardı

mektup

2009-09-03T00:26:00.003+03:00

derken,
yazdan kalan düşler kurduk
kış sonralarına

sonra bir yaz, metruk ve soluk...
(yani kimsesiz bir yaz)
ölü
ve donuk

eğilip usulca
kalbine dokunduk

ve orda o yazdan
aşkları mektup
diye aldık,
akşamları bir zarf
ve kendimizi pul
_____________gibi bulup
kış sonlarına damgalandık

yanmak için vardık!

lâkin hep bir müsvedde
gibi yandık

yazdan kalan düşler

2009-09-02T19:52:00.002+03:00

bu akşam fazla gelir ikimize

biz ki kırılgan umutların
ürkek koruyucuları
yıllarca nöbetler tuttuk
beşiğinin başucunda
yarınların

ve anıların tabutunda
paslı bir çivi gibi buruk
dururduk

...
derken, yazdan kalan
düşler kurduk
kış sonralarına

istanbul

2009-09-01T21:34:00.006+03:00

İstanbul yine renkli, renkli dünyaları bir bir dolaşıyorum. Her şey eskisi gibi, bazı şeyler üzerine biraz daha koymuş, çoğalmış. Son gelişimden daha bir gözalıcı. İçine çekiyor insanı.

Giderken bıraktığım her şey şimdi biraz da yabancılaşmış, farklı giysilere bürünmüş farklı tarzları benimsemiş, sokaklar caddeler insanlar ve o dinmek bilmeyen uğultu...

İstanbul değişik efsanelere imza atan bir şehir, her dakika her saniye, bakmasını bilen gözler için. Kalbinin sesini dinleyip adımlarını ona göre atanlar için, yaşamaktan korkmayanlar, kabuğuna çekilip sinmeyenler, ödlekliği kendine iş edinmeyenler için her köşesinde yeni bir maceranın, yeni bir heyecanın ayak izleri var.

İstanbul masala da dönüşebilir. Masal kahramanı olmayı hak etmek lazımdır. Masallardaki kahramanlar gibi gerçek hayata bakış açısını değiştirmeli duygularını takip etmelidir insan biraz da. Yoksa istanbul tam bir cehennemdir, yutar çiğner tükürür. Kuru bir posa bırakır geride ve geride sadece boşa harcanmış bir hayat...

Canım istanbul cicim istanbul... Sevmesini bilmeyen insanın vay haline seni...

(14-06-2005)

Felek

2009-08-30T05:22:00.002+03:00

Saat sabahın beşi. Duman'ın içinde "kahpe felek" lafı geçen bi şarkısı çalıyor. İki sene önce içinde felek lafının geçtiği bir kitap okumuştum o aklıma geldi. Adı neydi kitabın? Hulki bey, ya da sanırım Hilmiydi... Evet Hilmi bey ve arkadaşları. Yoksa Hulki miydi? Şimdi google'dan bakamayacağım, üşendim ama yazarını hatırlıyorum. Yiğit Okur yazmıştı kitabı.

Kitapta Galatasaray Lisesine birlikte gittiği arkadaşlarını hatırlayan kahramanımız onların ortayaş dönemlerinde başından geçen olayları anlatıyor. Bunlar bi kış gecesi liseden kaçıp o zamanların meşhur bi meyhanesine gidiyorlar. İçlerinden biri orda şarkı söyleyen bi hatuna abayı yakıyor. Kitapta bu aşk hikayesi de anlatılıyor. Bizim elemanın kadından hoşlandığını göstermek için yaptığı hareket bi harika. Elini hatunun kıçına atıyor. İşin tuhafı bu hareket hatunun hoşuna gidiyor ve sonra aşk... (insanlar ne tuhaf)

Kadının meyhanede söylediği şarkıda felek lafı geçiyordu sanırım. Sözleri nasıldı o şarkının şimdi hatırlayacağım.

Mazi kalbimde bir yaradır.
Talihim bahtımdan karadır.

Böyle bişeydi. Yoksa felek geçmiyor muydu kitapta ya da şarkıda? Şarkının da kime ait olduğunu ve tam sözlerini google dan bakamayacağım, gerçekten çok üşeniyorum.

Bu yazıyı yazdığıma dua edin... ( ama kitap güzel tavsiye ediyorum)

Çivisi çıkmış bu dünyanın

2009-08-27T22:48:00.000+03:00

Bazıları ne yazacağını düşünür düşünür zorlar kendini öyle yazar. Her yer böyle yazılarla dolu, kısır, bize bir şey anlatmayan ve tatsız. Bazılarının da aklı sonsuz imgelem ülkesinin lodosunda kalmış gibidir, kafalarının içi pamuk tarlaları, yüzlerce, binlerce pamuğun uçuştuğu. Hangi pamukları alıp torbaya yerleştirmelidir karıştırır insan, nasıl bir iplikle neyi bağlayacağını bilmiyorsa.

Biri yazmak istediği şeyi anlatacak imgelem gücüne sahip değildir, bir diğeri yazmak istediği şeyi bilmiyordur imgeleri havada kalır. Şu işe bak! Lanet dünya. Çarkı yerinden çıkmış ve hatta ekseni pamuk ipliğinden. Nasılda dönüyor şirret. Hay lanet!

Ben niye uyandım bu saatte

2009-08-26T02:56:00.002+03:00

Ben niye uyandım bu saatte. pencere yine açık, ışık da açık kalmış, amanın olamaz facebook da açık kalmış. Korktuğum şey benim de mi başıma geliyor, facebookla yatıp facebookla kalkıyorum artık. günler arap kervanı gibi gözümün önünden geçip gidiyor, ne bir tad, ne bir doku bırakmadan. Cemil Meriç'i neden hatırlıyorum tekrar, oysa bana hatırlattıkları yüzünden onu umursamama kuyumun dibine göndermiştim. O kadar dirençli mi çıktı, o soğuk ve karanlık suyun derinlerinden sesini duyuracak kadar güçlü bir izlenim mi bırakmış bende?

Korkuyorum facebook, korkuyorum twitter. n'olur benimle yatın bu gece, yalnız kalmak istemiyorum...

Modernizm - Walter Benjamin, pasajlar'dan

2009-08-23T23:51:00.003+03:00

Kabadayılığın şairi bulanık bir ışıkla sarılıdır. Süprüntüler, büyük kentin kahramanlarını mı temsil eder? yoksa kahraman eseri için bu malzemeyi kullanan bir şair midir? Modernizmin kuramı, iki olasılığa da yer verir. Ancak yaşlanmakta olan Baudelaire, "Les plaintes d'un Icare" adlı geç dönem ürünü bir şiirinde, artık gençliğinde aralarında kahramanlar aramış olduğu insanlarla aynı duyguları paylaşmadığını sezdirir.

Les amants des prostituées
Sont heureux, dispos et repus
Quant à moi, mes bras sont rompus
Pour avoir étreint des nuées.

(Mutludur fahişelere âşık olan
Doyuma ermiş ve özgürdür;
Bana gelince, kırılmış kollarım bütünüyle
Yukardan geçen bulutlara sarılmaktan)

Şiirin başlığının belirttiği gibi, antik çağ kahramanının temsilcisi olan şair, eylemlerini Gazette des tribunaux'nun anlattığı modern kahramanın önünde geri çekilmek zorunda kalmıştır. Gerçekte modern kahraman kavramının çatısı altında böyle bir feragat zaten vardır. Antik çağ kahramanı yıkılıp gitmeye yazgılıdır ve bu yıkılışın kaçınılmazlığını betimlemek için herhangi bir tragedya yazarının dirilmesine gerek yoktur. Ancak modernizm bir kez işlevini yerine getirdikten sonra, süresi de artık dolmuş demektir. O zaman modernizm sınavdan geçirilecektir. Herhangi bir zaman antik çağa dönüşüp dönüşmeyeceği modernizm son bulduktan sonra anlaşılacaktır.

Walter Benjamin
Pasajlar III Modernizm- s174

Pazar bunalımı

2009-08-23T11:22:00.001+03:00

daha kahvaltı bile yapmadım, canım da hiç bi şey istemiyor, kafamdan kınalı adaya gitmek, sadece erenköy sahile inme, araba kiralayıp bütün gün gezmek, son olarak da evde internetle birlikte kalmak gibi düşünceler vardı. şu an son söylediğimi yapıyorum.

kalkıp önce çoraplarımı bulmam lazım, sonra belki iki yumurta kırmalıyım. buzlu çayı dün gece tükettim, pencere açık kalmış boynum ağrıyor, pazar günlerinin kendine has bi halsizliği var insanın hiç bişey yapası gelmiyor. ben gidiyorum, alın işte bu benim blog, ben yokken ona iyi bakın...

Cümleler

2008-06-23T22:39:00.000+03:00

Cümleler ağaca benzer. Doğar, büyür, hemde dallanıp budaklanarak. Bazen bir bıçak gibi keskin biter, bittiği yerden inceden kan sızar.

Cümleler arsız bir hırsız gibi çalar insanın kalbini. Ne kadar etkili bir ilaçtır aşk'a, hüznü ne kadar coşkulu anlatabilir... Mutlu bir çocuğun coşkusuyla neşeyi de en iyi dile getirebilen cümlelerdir.

Bazen kısa bazen uzun bazen de ömürlüktür cümleler. Çoğunlukla açıksözlülükle sunar sihrini, nadiren de utangaç bir kadın gibi susmasından belli.

Cümleler vardır keşfedilmeyi bekleyen, sonsuza açılan bir gecenin sabahında, bazen de fark edilmek isterler yıllanmış bir şarap gibi ilk yudumda.

Cümleler en çok bir hayatı yazarken bulurlar kendilerini; aşkı anlatırken sarhoş olurlar en iyi.

ve ben, en çok, cümleleri
tarif ederken gördüm sevgiliyi.

Kavaklıdere - Yakut

2007-07-27T18:31:00.000+03:00

Açık pencereden nadiren esen rüzgâr pek de bir etkisi olmayan cılız bir serinlik taşıyordu. Akşamın verdiği alacakaranlıkta yanan lâmbaların aydınlattı perdelere takıldı gözü. Pencereler değişik renklere bürünmüştü. Kırmızı, gri, beyaz... Hiç birisinin de kendi rengi kalmamış kül rengine ya da vişneçürüğüne kaymıştı. Meşe ağacının yeşil yapraklarından da eser yoktu. Bütün renkler soluk bir bozluk içinde kayboluyordu. Tek saf kalan renk şarabın kırmızılığı olmalıydı ama oturduğu yerden ona şarap siyah görünüyordu.

Her şey izafı, mutluluk bile...

Kulağına apartman boşluğundan gelen kanat sesleri ilişti. Bir süre dinledi. Ses yok. Önceki hafta yavru bir güvercin bulmuştu bu boşlukta. Beş gün beslemiş ilgilenmişti. Sonra o da boşluktan yukarı uçarak ebeveyinlerine katılınca ev yine sessiz kendi halindeki tekdüzeliğine soyunmuştu. Kitap ya da benzeri şeyler de denemişti. Penguen alıp okumaya çalıştı. Komik şeyler vardi gerçekten ama çoğu zaman kendinde gülecek hal bulamamıştı.

Hava çok sıcaktı ve hiç bir şey için yeterince çaba göstermeye değmez diye düşünüyordu artık. Böyle düşünmesini gerektirecek ne olmuş olabilirdi ki hayatında? Bir süre de bunu düşündü ama öyle uzun boylu değil. Tekrar kendini hiçlikle kaynaşmış odasında kanepeye uzanmış gözlerini tavana dikmiş bir halde buluyordu.

Temmuz bitmek üzereydi, sonra sırada Ağustos vardı. Artık pek de önemi yoktu. Aralık bile gelebilirdi, umurunda olmazdı. Şuracıkta nefesi kesilse hık diye ölse yine umurunda olmazdı. Günlerin tekdüzeliğini dert edinmeyi de bi kenara ittikten sonra tek düzelikten de sıkılmamayı öğrenmişti.

Bir kadeh şarap daha koydu. Şişenin üzerine baktı. Üzerinde Kavaklıdere, Yakut yazıyordu. Bir ot gibi yaşayıp gitmek de pek onursuz sayılmazdı. Bir yudum aldı. Ağzında biraz çevirip gırtlağından aşağı yavaşça inmesine izin verdi. Şarap böyle içilir dedi kendi kendine. Evet bir ot kadar önemsiz ve bir çayır kadar tekdüze yaşamak ne onursuz ne de sıkıcı sayılırdı. Bir yudum daha aldı. Lakin mademki yaşıyorum, bu önemsiz vücudu ve işe yaramaz karakteri birşeyler için kullanayım bari dedi içinden. Kütüphaneye ilerledi. Raflardan birinden öylesine bir kitap çekti. Öylesine bir sayfasını açıp ortalardan bi'yerden okumaya başladı.

Bir yudum daha aldı. Kadehi neredeyse yarılamıştı. Bir ot kadar önemsiz ama mavi olabileceğine karar verdi.

Kavaklıdere, Amir Sultaniye

2007-06-26T18:17:00.000+03:00

Tadında bırakta fayda var. Herşeyi tadında bırakmalı. Olduğu gibi kabul etmeli. Bulduğu gibi bırakmalı... Penceremi haziranın serin esintilerine araladım, yoksa haziran mı beni araladı? Bir ruhsal serinlik... Ne fark eder? Pencere aralık, kadeh dolu, bitmeyen sükûtun yıllanmış lezzeti dudaklarımda... Perdeleri açtım, perdeler kelimelerdi. Şimdi salt cam saydamlığında bir sessizlik kapladı içimi. Sessizlik, her şeyi en saf haliyle gösteren ayna. Bulutsuz gökyüzünde pike yapan bir kuş...

Söylenmemiş sözlerim var, söylemiyorum. Aralık pencereden odaya doluyorlar. Gidilmemiş yerler var. Hiç sevilmemiş kadınlar var. Ne güzel! Hala birşeyler var. Dışarıda, sokağın köşesinde ya da öteki sokağın ortasında. Hiç yaşanmamış hayatlar var. Verilmemiş isimler var, şimdi dudaklarımda, söylemediğim kelimeler var. Onun yerine bir ıslık tutturdum. Şimdi bir de sıgara yaktım. Söylemem, söylemeyeceğim. Hayatta söylemem. Sevdiğim kadınlar var. Aşık olduğum... Hepsine aşığım, hiç söylemem.

Bir kadeh sükùt daha, sonra dilim çözülür...

nergis ve lâle

2007-03-26T18:37:00.003+03:00

şimdi bize kalan
anılardan bir demet nergis ve lâle
devşirmektir bu güne

sen doğan bir günün şafak yeri gibi
ağaran şimdi belleğime
düşlenmiş ve geçmiş
ve dip dibe
yeşeren iki gül fidesi
gibi örselenmişsek
bir bahar ve yaz

sen akla gelmeyince unutulan biraz
eski bir aşk olarak kalmayı seçince
ve bulutlar geçerken denizin üzerinden
ipeksi ve ince,
____________ ve martılardan az
senle geçen günlerimiz
sayıldıkça hep azalan biraz
bir bahardı ve yaz

aynalar gibi geçirgen
ve dağ başları kadar ayaz
_____________________ama bir araya gelince
durdurulmaz ve haylaz
bir sümbül sürgününde bahçe
kayboluyordur
____________ ve bence
aynalar yalan söylüyordur
bizi karşılarında görünce

sen ve ben ve gülşen-i râz

dört duvar

2007-03-18T19:43:00.003+02:00

(şiir açık havada yazılmaz. Donmuş bir nehrin dip akıntısı gibi duvarların arasında görünmeden aktım.)

Oda dar geldiğinde neden gözlerimi aynaya kaydırıyorum. Bu bir yanılsama değil mi, insanın kendisine çıkış yolu araması? Sanki vücudun bir hapishane ve düşüncelerinle kendine kaçmak için tüneller kazıp duruyorsun. Nasıl bir firar hayal ediyorsun, bu kaçış nereye ne kadar sürer? Beni kendimin dışında ne bekliyor?

Bir ayna sadece yolu gösterebilir, orda ne göreceğin ve nereye doğru gideceğin sana kalmış. Ben orda sadece kendimi görebiliyorum ve kendimden hiç bir yere çıkış yok, bütün yolları tutmuşlar.

İki ifadesiz gözün altında hayata kırgın olduğunu imleyen kıvrımsız iki dudak. Açılsalar emin olun önemli hiç bir şey söylemezler. Bu oda nereye gider, bu evin sahibi kim, neler yaşandı bu dört duvar arasında, hiç bir şey... Sadece sen ve ben, benim müstakbel suretim.

Sen de bu odadaki diğer eşyalar gibisin. Burda öylece durup gerekli bir boşluğu doldurmaktan başka işin yok. Şu masa gibi senin de üzerine çeşitli yükler bırakıldı kimi zaman ya da duvardaki resim çerçevesi gibi sen de belli bir ânı dondurdun ahşap bakışlarında, belleğinin içine hapsettin anıları. Bazen de etejerin üzerindeki saat gibi hiç şaşmadan bütün gerekli gereksiz şeyleri yaptın. Sabahları kalktın, yüzünü yıkadın, kahvaltı ettin, işe gittin, çalıştın, yaşadın. Kurulmuş zamanların oldu senin de. Bir alarm zili gibi ağladın, avazın çıktığı kadar bağırdın, sonra belki bir zaman kurulmayı unuttun. Seni kurmadılar ve sen de durdun, şimdi bu dört duvar arasında aynaya bakmış kaçı kaç geçe durduğunu hesabediyorsun.

(Şimdi bu soyutlamaya meğilli ama küçük bir çabayla katılığı korunmuş üslubu bırakıp elimizdeki malzemeyi oda sıcaklığında erimeye bırakalım)

Sonra perdeler... Sararmış perdelerden odaya akan hayat sana tatlı bir şarkı gibi gelirdi. Minik mırıltılarla başlayıp nefes almadan söylenen bir şarkı gibi doyasıya yaşamak isterdin her saniyeyi. Her adımın yeni bir macera olduğunu düşünerek sokağı yavaş yavaş geçerdin, caddeye açılan sokağı, tam da gün batımlarında güneşin oradan battığını bildiğin sokağı... Sana güneşe doğru giden bir yol izlenimi verirdi bu sokak ve ister istemez adımların hızlanır, neredeyse koşarak bitirirdin yolu. ( Derken... )

Gün biterken yine tanıdık hayalkırıklıkları bırakır seni evine, dört tarafını dört hayaletin tuttuğu bir yolayrımıdır odan, her yere açılır, ama gitmek mümkün olmaz hiç bir zaman. Dağ başlarını hatırlatan bir yalnızlık hissi ve sırtında o dağların yüküyle çökersin gün batımlarında pencerenin önüne. Perdeler artık kül rengi. Ve sen, dönmesi beklenmeyen gurbetteki kişi, işte bu oda da her akşam, hiç bir yere gitmeyen bir kompartıman gibi seni burada beklemektedir, kıpırdamadan.

Sorular Sormalı

2007-03-13T18:42:00.000+02:00

akşam zehirli sarmaşık
gövdeme dolanır dalları

ondandır hüzne alışık
yüzüm ve biraz da sarı

ah o baharları erken açan lâleler
hiç görmediler yazları

gecikmişti bir kız kıyısına
deniz ondan mı böyle dalgalı?

böyle nereye sürüklüyor akıntı
kalbimdeki köhne sal'ı?

kalbimde henüz gidilmemiş
sessiz kıyılar olmalı

nasılda götürüyor eylül
peşinden sararmış bir baharı

aklına neler geliyor ki birden
kararıyor kasım akşamları

bir iki üç, söylemesi güç

2007-03-11T18:49:00.000+02:00

bir
bir sırayla
döküldü boşluğa
senelerdir ve kendir
ipler sarkıtsak da
çıkaramadığımız nedir?

iki
de bir
sızar
iki damla
gözlerimizden
aklımıza ne geldiğinden ki?

üç
söylemesi güç
sırlar saklı kalsın
derken neden
fısıltılar yükselir
korkutucu ve ürkünç?

dört
anılarla flört
eden çıplak
düşlerin
üzerini ört
diye kim bağırıyor?

beş
sırtında kalleş
umutlar barındıran
ve leş
gibi kokan gelecek mi?

altı
üstü katı
bir tavır kaplı
yüzlerden zaatı
muhteremler
bize ne verdiler?

yedi
kimdi, kendi
başını yedi
ıslak gecelerde
güneşim dedi?

acele etmekte fayda vardı

2007-03-08T18:55:00.000+02:00

havada kuş izi var, arkadaşlar! demek ki
yaz geçeli çok olmamış buralardan
hem ipektenmiş hem de safran
sarısı gülleri takıp boynuna

ateşle tavlanmış bir kız gibiymiş,

endamı ufukta gök gürültüsü
bulutsu şalından yosun örgüsü
saçlarını savura savura geçmiş

ondandır bizdeki bu baş döngüsü

arkadaşlar burda birden çok eylül
dökülmüş peşinden terkedenlerin
ve çok göz yaşı!
gidene karşı
sallanmış mendiller, kurutulmuş gül

arkadaşlar nasıl da geçmiş bir ömür

günler geçiyor

2007-03-02T20:32:00.002+02:00

günler geçiyor, günler ve sen
bir kadeh şarap gibisiniz şimdi
hangi bağbozumundan kalma idi
bu mahçup bakışlar bu ipeksi ten

günler geçiyor, günler bazen
senle veya sensiz... kalbim de kimsesiz
bir çocuk gibi ve yerli yersiz
ağlıyor nedense sen giderken

giderken senle günler peşinizden
denizleri sürükleyen yine hep benim
martılar haykırır diye bekledim
ıssız bir adayım, kara görünmeden

....

günler geçiyor, günler bazen
aşk kadar berrak sevgi kadar düz
bilmem bu ölçüyle nasıl örüldünüz
inceden bana, saçların ve sen

günler geçiyor, ve göçüp giden
bir kuş izisin yüzümde, yüzüm
kış sonraları hep düğüm düğüm
yazları tarif edemediğimden

günler geçiyor günler neden
bizi soruyor öbürümüze
hala bir yokuş çıkmadık düze
seni ararken kadehler ve ben

günler geçiyor, e geçsin madem

yelkenli

2006-07-02T22:50:00.000+03:00

Göğsünde bir sızıyla uyandı yine. Cılız bir kış ışığı odayı aydınlatıyor bütün eşyaları sahte bir gümüş parıltısıyla kaplıyordu. Pencereden dışarıyı seyretmek istedi ama kendisinde doğrulacak gücü bulamadı. Orada öylece uzanıp tavana baktı. Tavanda, belki biraz daha ötelerde duran mazi göz kırptı yine. Kalkmalıydı, kahvaltısını yapıp çıkmalıydı evden, düşüncelerinden uzaklaşmalıydı. Geç kalırsa, birazdan yine başlardı o karabasan. Bu günü de yiyip bitirirdi yine, bir şey kalmazdı yaşayacak.

Kendisini zorlayarak doğruldu. Günlerdir evden çıkmıyor, yatağında öylece yatıyordu. En son ne zaman birşey yemişti? Hatırlamıyordu. Mazide yaşayan bir hayalet gibi hissediyordu kendisini. Zorlanarak üzerindeki beyaz örtüyü kaldırdı. Kefen kadar beyaz ve bir o kadar da ağır... Ayaklarını yatağın yanından sarkıtarak terliklerini aradı. Birini bulamadı, pek de sorun etmedi.

Bu evde en son iki kişiydiler. Çok kalabalıktılar. Şimdi tek kendisi vardı ama daha kalabalıktı ev. Ocağa su koydu. Mutfak penceresinin kenarına iki kumru sığınmıştı. Yarısı karla kaplı pencereden hayal meyal seçilen iki kumru... Yalnızlığın soğuğundan pencereye sığınmış, birbirine sokulmuş çarpan iki yürek...

Suyun kaynadığını geç farketti. O ara neler yaptığını hatırlayamadı. Yine bir hayal denizinde bata çıka giden yelkenli gibi, yol yön bilmeden ilerlemişti. Çayı demledi, altını tazeledi. Yiyecek bir şeyler var mıydı acaba? Dolabın kapısı zor açıldı. Dalgaların arasında, kötü anıların bıraktığı tuzlu su tadı ağzında, dumanlı bir kafayla bir yol bulamadan öylece çırpınan bir yelkenli geçti. Peynir ve zeytin bulabildi sadece. Peynir kurumuş çekmecedeki mektuplar gibi sararmıştı. Güller de vardı orda ama onlar geleceği okuyan bir kahin gibi daha önceden sararmışlardı. Üzeri toz kaplı masada tabak yalnız kaldı, çatal yalnızdı, iki sandalyeden biri sahipsiz kalmıştı. Giderek şiddetini artıran fırtına yetmiyormuş gibi bu sis de nereden çıkmıştı? Göz gözü görmüyor, inceden sızan iki damla gözyaşını kimse farkedemiyor, lokmalar insanın boğazından geçmiyordu.

Çayı ne zaman demlemişti, ilk bardakta neden böyle acı bir tad vardı? Aç mıydı, neden kahvaltı yapıyordu? Oysa akşam oluyordu. Gölgeler bile kendi varlıklarına dair bir şüphe içinde bir garip uzamış birbirlerine dokunmaya çalışıyorlardı. Işıkları açmalı mıydı, böyle daha mı iyiydi? Böyle soğuk bir karanlık içinde nefessiz kalan duygularının bir bir yok oluşunu izlemek, böyle yalnızlığının verdiği garip bir güçle maziye kin beslemek, hatırındaki anıları bir bir yakarak alevlendirdiği kinle ısıtmak bu kalbi... böyle ıssız, böyle sessiz yol almak ölü bir denizde...

Önündeki gazeteyi karıştırmaya başladı. Akşam erkenden gelmiş evleri ve sokakları içindekilerle birlikte yutuvermişti. Harfler zor seçiliyordu. Beş kişi trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Newyork borsası yükseliş içindeydi. Uzakta bir binanın çatısından, sahte beyazlığının verdiği ağarlıkla bir tutam kar düşerek yerde eridi. Dolar yükseliyordu. Genç italyan manken Türkiye'ye geliyordu. Güçlü dalgaların suratına vurduğu soğuğa aldırmadan ilerleyen yelkenli, ay'ın battığını anlayınca kendisini derin sulara bırakarak can verdi.